فروافتاد فرهادش ، و بر دیوار خوابش بُرد وشیرین وارتر خسرو، که در دیدار خوابش بُرد پسرزالان، شراب از آخرین خورشید می نوشید که طوس از شعر بیرون زد،تهمتن وار خوابش بُرد چرا در باد و خاکآتش و یا در آب می رقصد اَنیران مرد بانویی که در پرگار خوابش بُرد؟ «زمستان است و سرما سخت سوزان است» میدانم که سرما دیده بیدار است و این بیدار خوابش برد. پر از خسته است این سرباز آخر رو به میدانی که اَسبستان ِ لشکرگاش ، بی سردار خوابش بُرد مرا مردانه می مزَّد ، نفستنگانِ حلقومی که در شعرم فرود آمد و سر بر دار خوابش برد . ** صغرا طاهری / ایذه / پاییز95

نویسنده : اعظم بابایی كلمات كليدي : شعر، عناصر شعر، زبان، عاطفه، تخيل، انديشه، موسيقي، نقد شعر، ادبيات فارسيشناخت شعر، قرن*ها آدمیان را به خویش مشغول داشته است. فیلسوفان و ادیبان تلاش*های پی*گیر در تعریف شعر به کار بسته*اند و صدها بلكه هزاران تعریف از شعر در فرهنگ*ها و کتاب*های جهان مسطور و مندرج است. کهن*ترین تعریف شعر را نزد منطقیان می*یابیم که می*گویند: «شعر کلام خیال*انگیز است» پس از ایشان ادیبان و عروضیان معتقدند که «شعر کلام موزون قافیه*دار است». متأخران به تلفیقی از دو تعریف منطقی و عروضی قایل*اند و «شعر را کلام خیال*انگیز موزون قافیه*دار» می*خوانند. علاوه*بر این سه تعریف که در بسیاری از کتاب*ها نقل شده، تعاریف و توصیفات بسیاری در نوشته*های شاعران و منتقدان می*یابیم که بسیار زیبا و د